A PHP Error was encountered

Severity: Notice

Message: Only variable references should be returned by reference

Filename: core/Common.php

Line Number: 257

A PHP Error was encountered

Severity: Warning

Message: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/biomagaz/cwcms_core/system/core/Exceptions.php:185)

Filename: core/Security.php

Line Number: 188

A PHP Error was encountered

Severity: Warning

Message: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/biomagaz/cwcms_core/system/core/Exceptions.php:185)

Filename: libraries/Session.php

Line Number: 672

BIO Magazine - Γιατί δύο λ στο άλλο και όχι 2 γ στο εγω? Δεκέμβριος 2015
Δεκέμβριος 2015 No38

BIO Ethics

Γιατί δύο λ στο άλλο και όχι 2 γ στο εγω?
Γιατί δύο λ στο άλλο και όχι 2 γ στο εγω?

(απορία αγνωστικιστού)

 

Στήν μετά Α'ι'νστά'ι'ν εποχή, στην προσπάθεια πού γίνεται από τωρινές ομάδες επιστημόνων, να αναδειχθεί η τυχαιότητα ώς αρχή τών εκδηλώσεων τών φαινομένων,ενώ υποστηρίζουν τήν διαπλοκή ως βάση τής σήμανσης μεταξύ τών κβάντα, παραβλέπουν χάριν τής υπερταχύτητας (πέραν τής του φωτός), τήν δυναμική τής σταθεράς τών δύο σημείων, πού καταγράφεται από τούς ίδιους πού τήν παρατηρούν, μέσα στά πλαίσια τής ταχύτητας τού φωτός, όπου όλοι περιλαμβανόμεθα καί που αποδίδεται ώς σταθερά στήν αρμονία και τήν ισορροπία τού συμπαντικού συστήματος.Τό ίδιο πού έγινε με τήν θεωρία τής σχετικότητας, πού αντικατέστησε τήν Νευτώνεια θεωρια, βάσει τής οποίας κάθε αποτέλεσμα έχει μιά αιτία καί που ακόμη εφαρμόζεται όπου συμφέρει έκ περιτροπής. 

Όλο αυτό τό φάσμα τών θεωριών, μοιάζει μέ τόν αγώνα μιάς γιγαντιαίας ανακύκλωσης, όπου ξαναγυρνάει σέ υποχρεωτικά συμπεράσματα και συναντάει τόν αντίλογό της, δια μέσου άλλων κλάδων τής επιστήμης, όπως η βιολογία μέ τούς γενετιστές πού διατείνονται ότι διά του DNA κληροδοτούνται χαρακτηριστικά καί μορφής καί συμπεριφοράς, από τό γονίδιο στόν γόνο. Εδώ η τυχαιότητα πάει περίπατο και ή βάζει παρένθεση, ή σηκώνει αγνωστικά τούς ώμους. 

Όμως η ιδέα τής "σκιάς", τών συμπληρούμενων  αλληλένδετα αντιθέτων, πού θεμελιώθηκε από τόν Κάρολο Γιούνκ στόν κλάδο τής ψυχολογίας, δέν έχει ακόμα καταριφθεί και έτσι τό τυχαίο τών τωρινών επιστημόνων, πέρα από τήν εμμονή στήν αποψή τους, δέν μπορεί αξιωματικά καί εγγενώς νά υποστηρίξει τήν τυχαιότητα, καθώς μ'αυτήν τήν άποψη και τό ίδιο τό τυχαίο απορρέει από αυτήν(τήν τυχαιότητα) ώς παράγωγό της. 

Δηλαδή τυχαίο τυχαιότητα τυρβάζει.Τυχαία φύσις, τυχαίοι άνθρωποι, τυχαίες απόψεις, τυχαίες δράσεις? Όμως, τά αντίθετα είναι "γεγονός" στήν δράση καί "ενότητα" στήν απόδοση της.Τυχαιότητα καί ασυνεπής νομοτέλεια δέν συνδέονται μεταξύ τους. 

Σ'αυτό αναφέρονται η αρσενική μέ τήν θηλυκή αρχή, πού άρχουν καί διέπουν τό πλάσμα "άνθρωπος", ενάντια στήν αγωνία του νά τυχαιοποιηθεί καί νά απομείνει ανώφελος ώς πρός τήν πραγματική αξία τής υπαρξής του, με την ματαιότητα νάναι ο επίλογος τής ματαιόδοξης παραστατικότητας του, ενώ ο προγραμματισμός του πάει κόντρα στά υποστηρίγματά του. Ο άνθρωπος ώς όν είναι η κόντρα στήν εντροπία. 

Τό "εγώ" τού ανθρώπου, δέν αποτελεί, ούτε "μονάδα" ούτε "ενότητα". Αντιθέτως ως δομική υπαρξιακή κατάσταση τού δυ'ι'σμού, στήν οποία υπόκειται επίσης, αντιμετωπίζει τόν αντικείμενο κόσμο ώς "άλλο" καί ώς έκ τούτου αντικειμενοποιεί τά πάντα, στρέφοντας τόν άνθρωπο πρός μιά ιδιοτελή διάθεση, αλλά καί παρερμηνεία τού "αυξάνεσθε  και πληθύνεσθε" σέ "εγώ θά αυξηθώ καί θά πληθύνω", χρησιμοποιόντας καί εκμεταλευόμενο τό "άλλο", γιά δική του διασφάλιση. Αυτή η στάση όμως, αποτρέπει τήν απόδοσή του ώς καλόν στήν "ενότητα" καί στή "μονάδα", η οποία συντελείται φυσικά, μέ τήν ελξη καί μέ τήν αναπαραγωγή, γιά τήν οποία είναι ταγμένο. 

Τό "εγώ" αποστρέφεται τήν ταγή ενώ φλερτάρει μέ τήν υποταγή τού "άλλου". Όμως η απόδοση τού καλού ώς απόρροια τού κάλλους καί τού ωραίου, μέ τήν έννοια τού ώριμου, ζητάει αυτήν ακριβώς τήν ωριμότητα προκειμένου νά αποδοθεί στήν "ενότητα" και τήν "μονάδα" πού αποτελούν τό κέντρο του ΟΛΟΥ. Αυτό είναι καταφανές στήν σύλληψη, καθώς τό σπερματοζωάριο κεντρίζοντας τό ωάριο, τό μετουσιώνει σέ κέντρο τής ενιαίας μονάδας, πού είναι τό κύτταρο. Μέσα από αυτήν τήν "ενότητα" τών δύο σέ ένα συντελείται ακολούθως η διαίρεση, ώς αύξηση εσωτερική τών δύο, σέ σύνολο-όλον πού είναι τό έμβρυο (η εντός αφθονούσα άνθιση). Αυτή είναι η φυσική  σύνθεση. Στήν ζωτική της αντιστοιχία όμως, εκδηλώνεται ώς αρσενική καί θηλυκή δράση, υποκείμενη στήν αρχή τής κάθε μίας από τίς δύο. Η υπηρεσία πού παρέχεται από τίς αρχές είναι η οντολογική ανάδειξη τών δύο όψεων (αρσενικό-θηλυκό), στήν αναγνώριση τού ενός από τό άλλο, ώς απόδοση τού ενός πρός τό άλλο, γιά τήν τάξη τής λειτουργίας του. 

Τό θηλυκό "είναι" διά τού αρσενικού καί τό αρσενικό "είναι" διά τού θηλυκού. Δέν είναι θέμα παράδοσης. Είναι θέμα υπηρεσίας αυτών τών δύο αρχών, σέ μία καί  μοναδική πού θά αναδείξει τήν "ενότητα".

Όταν όμως στήν εσωτερική κατάσταση τού ψυχισμού τού ανθρώπου, διαστρεβλώνονται οι ρόλοι τών δύο αρχών, τότε εκδηλώνονται φαινόμενα εκτροπής από τήν ορθή λειτουργία τους, όπου τό αρσενικό τού θηλυκού διαυθεντεύει τό αρσενικό τού αρσενικού καί τό συμπλέκει σέ υποτακτική στάση και τό θηλυκό τού αρσενικού, διαυθεντεύει αντίστοιχα τό θηλυκό τού θηλυκού, καταργώντας του τήν απόδοση.

Απο αυτήν τήν διαφορά προκύπτει η ανικανότητα ανάδειξης τών δύο αρχών, αρμονικά στά δύο φύλα,τόν άνδρα καί τήν γυναίκα. Έτσι στήν μεταξύ τους κοινωνία, καταστρατηγούνται οι ρόλοι, μέ συμπεριφορές εξάρτησης, άλλοτε ενεργητικής καί άλλοτε παθητικής στάσης, τού ενός απέναντι στόν άλλον. Έτσι δέν αναδεικνύεται ούτε αποκαθίσταται ο ρόλος τής αρσενικής και τής θηλυκής αρχής, χωρίς νά γίνεται αντιληπτό αυτό, στό συνειδητό τού ανθρώπου, που υποτάσεται στήν επιταγή τού ασυνειδήτου, στό οποίο ενέχονται οι αρχές.

Τό μέγα ζητούμενο είναι, πώς πραγματώνονται οι αναπόφευκτα επιβαλλόμενες ανάγκες, ώς μοιραία απαραίτητες γιά τό πεπρωμένο τής ζωής,δίχως αίσθηση έλλειψης τού άλλου, δίχως τήν εκζήτηση τού αισθηματικού πολλαπλασιαστού, αλλά ούτε καί τού αισθηματικού κορεστού, αλλά μέ τήν ανάδειξη τής προτίμησης, τής αυτενέργειας καί τής αυθορμησίας μέ επίγνωση.

Τό "ανάγκα καί θεοί πείθονται" θά υπονοούσε έτσι καί τόν Κρόνο πού έτρωγε τά παιδιά του, εκτός από τήν θυγατέρα του τήν Ανάγκη (σύμπτωση που είναι θηλυκού γένους?). Τό ίδιο οι σημερινοί άνθρωποι, πού τρέφονται από τά παράγωγα-παιδιά τους, αγνοούν την πραγματική τους ανάγκη, τής αρσενικής καί θηλυκής αρχής, πού είναι έξω από τά εγω'ι'κά παραγόμενά τους. 

Μόνο όταν τό αρσενικό λειτουργεί ώς αρσενικό τού θηλυκού καί μέσα του καί έξω του, ώς πρός τό έτερο ήμισυ φυλο του, πού τού συμπληρώνει τήν ανθρώπινη φύση του και εσωτερικά και εξωτερικά καί αντίστοιχα τό θηλυκό ώς πρός τό αρσενικό.

Αυτό γίνεται μέ τήν παραίτηση τού ενός υπέρ τού άλλου και τήν απόδοσή του πρός τό άλλο, σέ αποκλειστικά ζεύγη ένωσης,γιά νά εκπληρωθεί τό ρητό "Ο μέν άνδρας γεννά η δέ γυναίκα τίκτει", όπου γιά τήν ενότητα, αρσενική και θηλυκή αρχή, δέν ορίζουν κάτι, αλλά διατίθενται ώς υποκείμενο, αντικείμενο καί κατηγορούμενο η μιά έναντι τής άλλης, όπου συμπληρώνοντας η μία τήν άλλη συντελούν σ'ένα όλον δράσης, πού στηρίζει τήν ενότητα, ώς κέντρο έλξης τού σύμπαντος κόσμου.

Μ'αυτές τίς δύο αρχές τελειούται ο άνθρωπος.Όταν αυτές επιτελούν τόν σκοπό γιά τόν οποίο αναδείχθησαν, τήν ενότητα. Στήν ενότητα, υποτάσεται η θηλυκή αρχή στήν αρσενική, εφ' όσον αυτή αποδειχθεί άξια γιά τήν διεύθυνση τής κοινής πορείας και τών δύο. Η αρχή δέν σχετίζεται μέ τήν εγω'ι'κότητα αλλά μέ τήν ολιστηκότητα, γι' αυτό αναζητά τήν συνεύρεση. Η συνεύρεση δύο ατόμων, μέ αντίστοιχη ενεργούσα αρχή, σέ απόλυτη μεταξύ τους αρμονία, είναι θείο δώρο πού πρέπει νά αξιοποιηθεί κατ' ουσίαν κι' όχι κατά σύμβασιν, αλλιώς καθίσταται ανεπαρκής ο ένας γιά τόν άλλο.

Φίλιππος Νικολάου, ερμηνευτής

<< Επιστροφή στην λίστα

© BIO | info@biomagazine.gr

Powered by CreativeWorks