A PHP Error was encountered

Severity: Notice

Message: Only variable references should be returned by reference

Filename: core/Common.php

Line Number: 257

A PHP Error was encountered

Severity: Warning

Message: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/biomagaz/cwcms_core/system/core/Exceptions.php:185)

Filename: core/Security.php

Line Number: 188

A PHP Error was encountered

Severity: Warning

Message: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/biomagaz/cwcms_core/system/core/Exceptions.php:185)

Filename: libraries/Session.php

Line Number: 672

BIO Magazine - H ιστορία της Μύριαμ Δεκέμβριος 2015
Δεκέμβριος 2015 No38

BIO Interview

H ιστορία της Μύριαμ
H ιστορία της Μύριαμ

Η Μύριαμ Καζουρά, μια νοσηλεύτρια από την Ελβετία, μόλις επέστρεψε από το Μπερμπεράτι στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία (ΚΑΔ). Από τον Ιανουάριο, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα εργάζονται στο Περιφερειακό Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της πόλης αυτής προσφέροντας υπηρεσίες στην εντατική, μαιευτική, παιδιατρική και χειρουργική πτέρυγα, και παρέχοντας υποστήριξη σε αρκετά απομακρυσμένα κέντρα υγείας.

Το Μπερμπεράτι, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στο CAR, βρίσκεται στο νοτιοδυτικά της χώρας, περίπου 120 χιλιόμετρα από τα σύνορα με το Καμερούν. Πολλά μέρη της ΚΑΔ τους τελευταίους μήνες αποτέλεσαν  σκηνικό βίας και κακοποίησης με θύματα άμαχο πληθυσμό. Αν και οι περιορισμοί ασφαλείας έχουν χαλαρώσει κάπως τις τελευταίες εβδομάδες, η κατάσταση παραμένει άστατη και οι ανάγκες στην ιατρική περίθαλψη τεράστιες.


«Έφτασα στο Μπερμπεράτι στα μέσα Φεβρουαρίου. Εκείνη την περίοδο, στην παιδιατρική μας μονάδα εντατικής θεραπείας, βλέπαμε πολλά - σοβαρά άρρωστα – παιδιά. Δεν είχα ξαναδεί τίποτα σαν κι αυτό, η σοβαρότητα της ασθένειας ήταν σοκαριστική. Τα περισσότερα παιδιά υπέφεραν από ελονοσία, και πολλά είχαν αναιμία ή λοιμώξεις του αναπνευστικού.

Χάσαμε πολλά από τα παιδιά αυτά. Εξαιτίας των μαχών, ήταν αδύνατον να προσεγγίσουν το νοσοκομείο, και έτσι όταν τελικά κατάφερναν να φτάσουν εκεί ήταν τόσο άρρωστα ώστε μας ήταν αδύνατο να τα σώσουμε. Μερικές φορές το μόνο που μας έμενε να κάνουμε ήταν να επιβεβαιώσουμε το θάνατο ενός παιδιού. Ήταν τόσο μεγάλος ο αριθμός των παιδιών, που δεν είχαμε καν χρόνο να το σκεφτούμε, απλά έπρεπε να συνεχίσουμε να θεραπεύουμε το επόμενο. Ήταν πολύ δύσκολο για μας να συμβιβαστούμε μ’ αυτή την πραγματικότητα.


Η κύρια αιτία θανάτου – η ελονοσία

Εξετάζαμε μέχρι και 200 παιδιά τη μέρα στα εξωτερικά μας ιατρεία, και η συντριπτική πλειοψηφία – 80 με 90% - έπασχε από ελονοσία. Στα εξωτερικά μας ιατρεία, το 50-60% των εισαγωγών ήταν για ελονοσία. Αυτή τη στιγμή, διανύουμε το πρώτο ξέσπασμα ελονοσίας της χρονιάς  που συνήθως σημειώνεται μεταξύ Απριλίου και Ιουνίου οπότε αυτές τις μέρες περιμένουμε ακόμα περισσότερα κρούσματα. Η ασθένεια αποτελεί την πρώτη αιτία θανάτου στη χώρα. Έχουμε προετοιμαστεί για αυτήν την κλιμάκωση και τώρα υποστηρίζουμε τα απομακρυσμένα κέντρα υγείας ώστε να μπορέσουμε να θεραπεύσουμε τους ασθενείς νωρίτερα, όταν είναι πιο εύκολο να θεραπευτούν.

Ακραία βία και κίνδυνος θανάτου

Επίσης εξετάζαμε αρκετούς τραυματίες. Βλέπαμε πολλών ειδών τραύματα, από μεγάλα μαχαίρια και χειροβομβίδες έως τουφέκια, ακόμα και από τόξα και βέλη. Οι συγκρούσεις δεν κάνουν διακρίσεις. Ανάμεσα σ’ αυτούς που εξετάσαμε ήταν και πολεμιστές και άμαχος πληθυσμός. Αρκετοί από τους ασθενείς μας είχαν φοβερά ανοιχτά κατάγματα από την εκτόξευση θραυσμάτων. Κάποιοι είχαν δεχθεί πυροοβολισμούς στα πόδια, και ήταν εντελώς ακινητοποιημένοι. Έπρεπε να κάνουμε και πολλούς ακρωτηριασμούς, ειδικά σε τραύματα από μαχαίρια και πυροβολισμούς, ή σε μολυσμένες πληγές.

Ήταν συγκλονιστικό να βλέπεις ανθρώπους, άνδρες μόλις είκοσι ετών, εφόρου ζωής ανάπηρους. Αυτό συμβαίνει σε πολλά μέρη κατά μήκος της χώρας. Πρόκειται να δούμε τη μισή γενιά με τέτοιες ανικανότητες.

Ούτε τα παιδιά έχουν γλιτώσει από αυτή τη βία. Μία μέρα ακούσαμε έκρηξη έξω από το νοσοκομείο. Λίγα λεπτά αργότερα, ένας άνδρας μπήκε τρέχοντας στα επείγοντα περιστατικά με ένα δεκάχρονο αγόρι στην αγκαλιά του. Ήταν βουτηγμένο στο αίμα, τρομακτική σκηνή. Το αγόρι έπαιζε στο δρόμο με ένα άλλο παιδί. Κάποια στιγμή σήκωσε από το χώμα μια χειροβομβίδα η οποία δεν είχε εκραγεί. Δυστυχώς αυτό το παιδί πέθανε ακαριαία. Το δεκάχρονο αγόρι στα επείγοντα είχε τυλιγμένο το κεφάλι του με μία πετσέτα, καλυμμένη με αίμα. Περίμενα να δω το μισό του κεφάλι ανοιγμένο. Ευτυχώς ήταν ένας από τους τυχερούς. Αντίκρισα ένα όμορφο προσωπάκι να λέει «γεια» ανοίγοντας τα μάτια του. Ήταν το δυνατότερο παιδί που είχα δει. Το πόδι του δεν ήταν σε καλή κατάσταση και ήταν γεμάτο θραύσματα αλλά επιβίωσε. Μετά από πέντε εβδομάδες θεραπείας στο νοσοκομείο, ήταν σε θέση να περπατήσει ξανά.

Αυτό ήταν το πιο  τεταμένο περιβάλλον που έχω ποτέ βρεθεί σε αποστολή. Ακόμα κι αν έχω εργαστεί  σε μέρη με αεροπορικούς βομβαρδισμούς, εδώ είχες να αντιμετωπίσεις ανθρώπους με όπλα που κυκλοφορούσαν απροκάλυπτα στους δρόμους. Υπήρχαν στιγμές ηρεμίας αλλά ήταν ψεύτικη ηρεμία. Ήταν δύσκολο να κατανοήσουμε ένα τόσο ακραίο επίπεδο βίας, το γεγονός πως ένα ολόκληρο κομμάτι πληθυσμού έχει βασανιστεί και σφαγιαστεί, ουσιαστικά αφανιστεί.

Χιλιάδες αναγκάστηκαν  να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους λόγω της βίας. Για παράδειγμα μία πρώην μουσουλμανική γειτονιά, τώρα είναι εντελώς άδεια. Και ενώ η ασφάλεια έχει  βελτιωθεί στην ίδια την πόλη, ο κόσμος μάς λέει πως φοβούνται πολύ να επιστρέψουν. Υπάρχουν πολλοί που κρύβονται στο δάσος γιατί φοβούνται για τη ζωή τους. Για τους πρόσφυγες που έχουν φύγει από τη χώρα αλλά και για τους ανθρώπους που έχουν εκτοπιστεί εσωτερικά και βρίσκονται ακόμη στη χώρα, δεν υπάρχει γυρισμός.

Οι ανάγκες υγείας είναι συντριπτικές

Πέρα από τη βία υπάρχουν πολλές βασικές ανάγκες σε αυτή τη χώρα που δεν καλύπτονται. Το σύστημα υγείας μόλις που λειτουργεί, οι άνθρωποι πρέπει να πληρώνουν, και η ποιότητα περίθαλψης, εάν υπάρχει, είναι τρομερά χαμηλή. Ως εκ τούτου υπάρχει έλλειψη εμπιστοσύνης στην ιατρική φροντίδα, και πολλοί άνθρωποι βασίζονται σε παραδοσιακές μεθόδους οι οποίες συνήθως έχουν ως συνέπεια το θάνατο. Συχνά η ιατρική φροντίδα έρχεται ως  τελευταία επιλογή και δυστυχώς όταν είναι πολύ αργά.

Όσο η κατάσταση ασφαλείας στο Μπερμπεράτι βελτιώνεται, ευτυχώς βλέπουμε όλο και περισσότερο κόσμο να αποκτά πρόσβαση στις υπηρεσίες μας στο νοσοκομείο. Αλλά δεν μπορούμε να είμαστε πολύ ικανοποιημένοι - αυτή η χώρα είναι τόσο άστατη.., και ακόμα και αν τώρα είναι ήρεμη, η κατάσταση μπορεί να ανατραπεί ανά πάσα στιγμή.

Ήταν από τις χειρότερες καταστάσεις που έχω βιώσει ποτέ. Τόσο λόγω της βίας αλλά και εξ αιτίας των τεράστιων αναγκών υγείας του πληθυσμού. Η κατάσταση ήταν εξαιρετικά τεταμένη. Αλλά μέσα σ’ όλα αυτά κατάφερα και ήρθα σε επαφή με μερικούς  πολύ δυναμικούς ανθρώπους, μέλη του ντόπιου προσωπικού μας. Αν και υπέμεναν τόσα πολλά μπορούσαν κάθε μέρα, παρά την απελπισία τους,  να εργάζονται βοηθώντας την κοινότητά τους. Ήταν τόσο συγκινητικό να το βλέπεις…

http://www.msf.gr/magazine/h-istoria-tis-myriam-den-eho-xanadei-tipota-san-ki-ayto

<< Επιστροφή στην λίστα

© BIO | info@biomagazine.gr

Powered by CreativeWorks